Бир нерсенин кабаты, бир нече беттен турган катмары. Алтынай төрт кат төшөктүн үстүндө отурат (Сыдыкбеков). Көйнөктөрү кат-кат болуп үстү-үстүнө жайыла берип, кайсынысын киерин өзү да билбей калчу («Ала-Тоо»).

1. Жаап-жашыруу, көзгө урунтпай, көрсөтпөй коюу. Отунчу бөдөнөнү койнуна катып, үйүнө келиптир (Сыдыкбеков). Арзыбаган буюмду Казына кылып катпагын (Осмонкул). Сары жез чирийт акыры, Сандыкка салып катсаң да (Үмөталиев). Кез-кез келчү меймандан, Тамагыңды катпагын (Токтогул). Коломтонун түбүнө, Өгөөнү катып кетти дейт («Эр Төштүк»). 2. Жүгөндү, ноктону малдын башына салуу, тагуу. Нокто катып байталга, Асыл чороң минди эми («Сейтек»). Жоргонун көзүн алаканы менен калкалап, башына жүгөн катты (Айтматов).